PODPISZ PETYCJĘ

Petycja do premiera Donalda Tuska o spełnienie obietnicy wyborczej i wprowadzenie związków partnerskich. Z zadowoleniem przyjmujemy działania rządu w zakresie transkrypcji małżeństw jednopłciowych zawieranych za granicą, ale nie na to się umawialiśmy. Chcemy podstawowych praw dla par LGBT+ bez konieczności wyjeżdżania za granicę.Czas ucieka, a setki par czekają, żeby wreszcie godnie i bezpiecznie żyć.

PODPISZ PETYCJĘ

  • Dariusz i Bartosz

    Dariusz i Bartosz

    Wysyłam Wam jedyne nasze wspólne zdjęcie, jakie posiadam. Bartosza nie ma wśród nas, ale pragnę opowiedzieć Wam naszą historię, aby jego śmierć nie poszła na marne. Przez dwa lata był dla mnie wszystkim – dziś nie mam nawet prawa do wspólnego zdjęcia.

    Obaj byliśmy kucharzami. Poznaliśmy się w Polsce, gdy Bartek przyjechał na wakacje po pracy w Holandii. Wspólnie postanowiliśmy zająć się cateringiem. Mimo różnicy wieku rozumieliśmy i dopełnialiśmy się idealnie. Wciąż mam w pamięci jak w ostatnie wakacje uczył mnie jeździć na rolkach. Miałem poobijane całe kolana i łokcie, a on śmiał się mówiąc, że w następne wakacje będę śmigał jak nastolatek. Dziś niestety wiem, że to nigdy nie nastąpi.

    Bartek zmarł nagle w naszym domu tuż przed świętami w 2023 roku. Reanimowałem go 20 minut do przyjazdu karetki. Po przybyciu pogotowia lekarz stwierdził zgon. Chwilę później na miejsce przybyła Policja. Potraktowali mnie jak całkowicie obcą osobą. Gdy poprosiłem o możliwość pożegnania się z Bartkiem – odmówili. Wezwali za to jego rodziców, aby zidentyfikowali ciało. Wtedy ich poznałem. To głęboko wierzący ludzie, więc przez cały czas naszego związku Bartosz bał się ich reakcji i żyliśmy w ukryciu. Okazało się, że rodzice od dłuższego czasu domyślali się prawdy, ale bali się spytać. Ogromnie żałuję, że Bartek nigdy się tego nie dowie.

    Jako zupełnie obca osoba według prawa nie miałem żadnego wpływu na to co działo się później. Wszystko zależało od jego rodziców. To życzliwi, ale głęboko wierzący ludzie, więc poprosili mnie, aby informację o naszej relacji trzymać w tajemnicy – bali się, że wtedy ksiądz pochowa go „pod płotem”. Inne osoby z rodziny sugerowały mi nawet abym najlepiej nie pojawiał się na pogrzebie. Nie moglem się na to zgodzić. Czułem potrzebę towarzyszenia „mojemu Bartkowi” w tej ostatniej drodze. Poszedłem do kostnicy. Czekałem aż wszyscy się rozejdą żeby w samotności móc do niego podejść. To był najcięższy okres w moim życiu. Musiałem założyć maskę i ukrywać swoje uczucia do najbliższej osoby, którą właśnie straciłem.

    Dziś niemal rok po tych wydarzeniach mam dobre relacje z rodzicami Bartka. Ta tragedia, a jednocześnie miłość do tej samej osoby zbliżyła nas do siebie i pozwoliła zrozumieć siebie nawzajem. Postanowiłem podzielić się z Wami jednak naszą historią, aby życie Bartka i moje przeżycia przysłużyły się większej sprawie. Odejście najbliższej osoby to dramat, na który najczęściej nie mamy wpływu. Państwo ma jednak wpływ na to, aby ten najtrudniejszy moment przeżyć w poczuciu godności i dopełnienia obietnicy zadbania o ukochaną osobę także w jej ostatniej drodze. Na tym także polega miłość i odpowiedzialność za drugą osobę.

    Zobacz wszystkie:

Petycja do premiera Donalda Tuska o spełnienie obietnicy wyborczej i wprowadzenie związków partnerskich.


Czy wiesz, że na świecie planuje się komercyjne wycieczki na Księżyc, a w Polsce para dwóch chłopaków nie może się wspólnie rozliczać?

Czy możesz sobie wyobrazić, że na świecie udało się stworzyć sztuczną trzustkę, a w Polsce dwie kobiety żyjące ze sobą w wieloletnim związku nie mogą dowiedzieć się w szpitalu o zdrowie swojej partnerki?

Nam też to nie mieści się w głowie i najwyższy czas to zmienić. W Polsce jest nas, czyli osób nieheteronormatywnych, około 2 milionów osób i każdy/każda z nas ma swój własny powód, dla którego czeka na tę zmianę. Jedni chcą mieć wreszcie możliwość posiadania wspólnoty majątkowej i wspólnego rozliczania, innym zależy na dostępie do informacji o stanie zdrowia partnerki lub partnera, inni/inne czekają na możliwość dziedziczenia po sobie z mocy prawa, a jeszcze inni/inne chcą po prostu mieć możliwość posiadania wspólnego nazwiska. Bo czemu, nie?

Sami tego nie pojmujemy, bo czemu takie regulacje prawne są dostępne dla jednych par, a dla innych już nie? Przecież miłość to miłość! „Ustawa o związkach partnerskich była priorytetem na pierwsze 100 dni po wyborach” – zapowiadał Donald Tusk w kampanii wyborczej. Postulat ten znalazł się także w oficjalnym programie Koalicji Obywatelskiej w „100 konkretach na pierwsze 100 dni rządów”. Ta strona internetowa i akcja powstała po to, żeby mobilizować rządzących do spełnienia obietnicy wyborczej. Niestety minęły zapowiedziane 100 dni. Dyskryminacja w naszym kraju musi się skończyć, a prawne uznanie przez państwo związków jednopłciowych to podstawa do demokratycznej, równej i otwartej Polski. Związki partnerskie to jest minimum przyzwoitości w stosunku do osób LGBTQ+.

Nic nas nie mobilizuje bardziej niż wspólny cel. Potrzeba zmiany jest tak duża, że nasza akcja już dzisiaj stała się największym masowym coming outem osób LGBTQ+ w historii kraju. Zarówno osoby publiczne oraz te, które do tej pory na szerszym forum się nie wypowiadały, teraz otwarcie i dumnie kierują swój apel o prawa dla siebie i całej społeczności LGBTQ+. A to dopiero początek, bo będzie nas jeszcze więcej! Będziemy odliczali do skutku aż będzie nas tak dużo, że nasz głos będzie musiał zostać przez polityków wysłuchany. Pokażmy zatem jak wiele osób czeka na równość w naszym kraju i jak bardzo jest to dla nas wszystkich ważna i pilna sprawa. To mały krok dla polityków, a wielki dla całego środowiska LGBTQ+. Te oczywiste rozwiązania nie odbiorą nikomu żadnych praw, a parom jednopłciowym w Polsce pozwolą wreszcie żyć godnie i bezpiecznie. Pokażmy zatem, wraz z naszymi sojusznikami, społeczne poparcie dla tego projektu.

Przemieńmy te osiem ciężkich lat w realną zmianę na lepsze! Cytując Roberta Biedronia: „Zróbmy to, do cholery!”

Podpisz petycję o zrealizowanie obietnicy wyborczej premiera Donalda Tuska i wprowadzenie ustawy o związkach partnerskich, które jest totalnym minimum.

Z wyrazami szacunku,
Jakub i Dawid

PODPISZ PETYCJĘ